Í Lítlaskúla klekja vit ikki einans fantastiskar næmingar. Klekimaskinan er í løtuni full av høsnareggum, og vit hjúkla um tey inntil fittir høsnarungar pikka hol á skalið. Vit fara nemliga at fáa okkum hønur, og so má eggið koma fyrst... ella hvussu var tað nú við tíð? Kanska vit læra eitt sindur av heimspeki samstundis.